گل اگر خار نداشت دل اگر بی غم بود اگر از بهر پرستو قفسی تنگ نبود زندگی عشق اسارت قهر آشتی همه بی معنا بود

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود، ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم ، ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم

 5487روزی که مرا از تو جدا می کردند 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 دستان دلم خدا،خدا مـی کردند

 5487 5487 بر سبز ترین درخت یادت آنــــروز 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 پیراهنی از رنگ عـــزا می کردند

چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود 5487 تنهایی ؟

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟

 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 پیله ات را بگشا

 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 5487 تو به اندازه یک پروانه ... زیبایی !

گنجشک به خدا گفت: لانه کوچکی داشتم. آرامگاه خستگیم، سر پناه بی کسیم بود. طوفان تو آن را از من گرفت. کجای دنیای تو را گرفته بودم؟ خدا گفت: ماری در راه لانه ات بود. تو خواب بودی باد را گفتم لانه ات را واژگون کند. آنگاه تو از کمین مار پر گشودی! چه بسیار بلاها که از تو به واسطه ی محبتم دور کردم. و تو ندانسته به دشمنیم برخاستی

انگار داره باز فرصتی برام و برات پیش میاد فرصت همون فرصت هست فقط...

فقط شکلش یکخورده عوض شده و چهرها تغیر کردن ولی من و تو یکی هستیم